فِراری F40 افسانه‌ای 30 ساله شد!

[ad_1]



در دنیای انسان‌ها 30 ساله شدن به معنی داشتن فرصت‌های بسیار زیاد برای آینده و ساختن زندگی است، اما در دنیای ماشین‌ها وقتی سنتان از 30 می‌گذرد پا به زُمره قدیمی‌ها گذاشته‌اید و اگر خوش‌شانس باشید به‌عنوان یک کلاسیک باارزش شناخته خواهید شد!


امروز یکی از خوش‌شانس‌ترین‌های روزگار، فِراری F40 افسانه‌ای، آخرین ساخته دستان اِنزو فِراری بزرگ است که از تاریخ رونمایی‌اش در 21 جولای 1987 میلادی در Civic Center مارانللو (محل کنونی موزه فِراری) دقیقاً 30 سال آزگار می‌گذرد و همین دیروز تولدَش بود!


F40 در حقیقت برای بزرگداشت 40 سالگی فِراری متولد شد و نه‌تنها تلفیقی از عناصر موجود در 308 GTB و 288 GTO Evoluzione کانسپت، بلکه یک شاهکار مهندسی و طراحی بود که با ورود خود در دنیای خودرو طوفان به راه انداخت. مدل استاندارد تنها 5 سال روی خط تولید بود اما ساخت نسخه‌های LM و GTE به ترتیب تا سال 1994 و 1996 ادامه یافت. قلب 8 سیلندر V شکل این ایتالیایی تندخو از نمونه موجود در 288 GTO Evoluzione گرفته شده و حداکثر 471 اسب بخار قدرت تحویل می‌دهد. در بحث عملکرد فنی نیز به قول اِرمانو بونفیلیولی (Ermanno Bonfiglioli) مدیر پروژه‌های خاص کمپانی، با بهره‌گیری از نوآوری‌های متعدد توانست اولین اسب مارانللو باشد که به مرز 320 کیلومتر بر ساعت دست می‌یابد.


بونفیلیولی درباره آن می‌گوید: توجه زیادی به وزن پیشرانه داشتیم و در قطعات مختلف ازجمله مخزن روغن، پوشش سرسیلندر، منیفولد ورودی و قسمت‌هایی از جعبه‌دنده از منیزیم استفاده کردیم که پنج برابر گران‌تر از آلومینیوم برایمان تمام شد و از نظر وسعت استفاده حتی در مقایسه با مدل‌های بعدی نیز منحصربه‌فرد بود! لئوناردو فیوراوانتی (Leonardo Fioravanti) از طراحان اسبق پینین‌فارینا نیز معتقد است طراحی F40 درواقع رسالت داشت که نقاط قوت مثال‌زدنی آن یعنی سرعت، سبُکی و عملکرد فنی بی‌رقیب را به رخ همگان بکشد.


اما جالب‌ترین جمله‌ها، گفته‌های داریو بِنوزی (Dario Benuzzi) راننده آزمایش کهنه‌کار فِراری است که درواقع توصیف شخصیِ وی از آزمایشات گسترده مربوط به مرحله پیش‌تولید می‌باشد: پروتوتایپ‌های اولیه هندلینگ خوبی نداشتند، درنتیجه برای کنترل هرچه بیشتر قدرت پیشرانه و سازگار ساختن آن با مدل‌های خیابانی نیاز بود تا تمامی بخش‌های خودرو از توربوشارژرها و مجموعه ترمز گرفته تا سامانه تعلیق و لاستیک‌ها مورد بررسی و آزمایشات متعدد قرار گیرند. خوشبختانه حاصل کار هم رضایت‌بخش بود؛ آئرودینامیک فوق‌العاده و پایداری کامل حتی در سرعت‌های بالا! از آنجایی که زیر پوست F40 خبری از سامانه‌های پیشرفته و امروزی فرمان و ترمز یا ادوات الکترونیکی نبود، هر راننده‌ای برای دستیابی به تجربه رانندگی منحصربه‌فرد آن نیاز به مهارت و توانایی کافی داشت. F40 همچنین در بحث دقت فرمان، چسبندگی به سطح جاده، قدرت ترمزها و شتاب‌گیری‌های سریع نیز حرف اول را می‌زد.


فِراری F40 به‌عنوان آخرین خودرویی که محضر اِنزو فراری فقید را درک کرده، امروز یکی از شناخته‌شده‌ترین کلاسیک‌های دنیاست و کمتر کسی است که با دیدنش مملو از شور و شوق نگردد. 30 سالگی‌اش را تبریک گفته و برایش دهه‌ها شهرت و اعتبار و عشق آرزو می‌کنیم.

[ad_2]

لینک منبع

چگونه پورشه به آئودی کمک کرد تا اولین استیشن‌واگن پرفورمنس دنیا را بسازد

[ad_1]




قبل از معرفی RS2 در سال ۱۹۹۴، استیشن‌واگن‌های زیادی ساخته می‌شدند که سرعت بالایی داشتند، امّا هیچکدام از آنها مانند این آئودی آبی‌رنگ، جایگاهی در میان خودروهای پرفورمنس نداشته است. RS2 نه‌تنها سرآغاز یک سری از واگن‌های سریع در محصولات آئودی شد، بلکه یک ژانر کاملاً جدید در دنیای خودرو ایجاد کرد. شاید اگر آئودی RS2 معرفی نمی‌شد، امروزه مدل‌های دوست‌داشتنی‌ای مانند کادیلاک CTS-V و مرسدس‌-‌اِی‌ام‌جی E63 استیت نیز وجود خارجی نداشتند.


به همین دلیل، شاید بسیاری از ما یک تشکر و سپاسگذاری به آئودی بدهکاریم. امّا اگر اندکی در رویدادهای آن زمان دقیق‌تر شویم، خواهیم دید که پورشه شایستگی بیشتری در این زمینه دارد. هنگامی که آئودی می‌خواست یک نسخه سریع‌تر از کوپه S2 بسازد، از پورشه برای این منظور کمک گرفت. پورشه نیز موتور 2.2 لیتری پنج سیلندر آئودی را مجهز به توربوشارژرهای خود کرد و خروجی آن را به ۳۱۵ اسب‌بخار رساند.


همچنین ترمزهای 968 کلوب اسپورت، چرخ‌های 964 توربو و یک گیربکس ۶ سرعته دستی، از جمله تجهیزات دیگری بودند که در RS2 کار گذاشته شدند. نکته قابل‌توجه در مورد این استیشن‌واگن، رسیدن به سرعت ۳۰ مایل یا ۴۸ کیلومتر بر ساعت در مدت 1.5 ثانیه بود؛ زمانی که سریعتر از یک مک‌لارن F1 اتفاق می‌افتاد.


آئودی از آنجا که می‌خواست RS2 یک خودروی منحصر به فرد باشد، تصمیم گرفت تا آن را تنها در فرمت استیشن‌واگن عرضه کند؛ موضوعی که باید به تصمیم‌گیرنده‌اش آفرین گفت.

[دانلود ویدئو]

[ad_2]

لینک منبع

کانسپت‌های فراموش‌شده: آئودی رُزمایر

[ad_1]



این کانسپت، ویرونی برای آئودی بود اما سرنوشت غم‌انگیزی داشت

نامآئودی رُزمایر (Rosemeyer)
معرفی1 ژوئن 2000 در آلمان
ترکیبموتور وسط
پیشرانه8 لیتری W16
قدرت700 اسب بخار
گشتاور760 نیوتن متر
گیربکس6 سرعته دستی
محور محرکچهارچرخ

چرا باید آن‌را به یاد داشته باشیم؟

از طراحی رتروی عجیب و مربوط به آیندهٔ آن گرفته تا پیشرانه‌اش که متعلق به بوگاتی ویرون بود، دلایلی هستند که باید کانسپت آئودی رُزمایر را به یاد داشته باشیم. نام این کانسپت نیز از یک رانندهٔ افسانه‌ای مسابقه بنام Bernd Rosemeyer گرفته شده است.

فولکس‌واگن در دههٔ 90 میلادی پس از خرید برند بوگاتی مشغول توسعهٔ پیشرانه‌ای جهت بکار گیری در محصول جدید این شرکت بود. بدین منظور یک موتور 8 لیتری W16 تنفس طبیعی توسط این گروه خودروسازی توسعه یافت و در کانسپت بنتلی Hunaudières نصب گردید که این کانسپت در نمایشگاه ژنو 1999 رونمایی شد. یک سال بعد از رونمایی کانسپت بنتلی، آئودی این کانسپت رُزمایر را در آلمان رونمایی کرد که این هم مجهز به همان موتور 8 لیتری W16 شده بود.

پس‌ازاین، بوگاتی بین سال‌های 2005 تا 2015 این پیشرانه را به چهار توربوشارژر مجهز کرده و در هایپرکار ویرون مورداستفاده قرار داد. نسخهٔ بسیار پیشرفته و ارتقاءیافتهٔ این موتور هنوز هم در مدل جدید شیرون بکار می‌رود. این پیشرانهٔ شانزده سیلندر در آئودی رُزمایر بدون استفاده از توربوشارژر 700 اسب بخار قدرت و 760 نیوتن متر گشتاور تولید می‌کرد. طبق اعلام آئودی این کانسپت توانایی دستیابی به حداکثر سرعت 350 کیلومتر در ساعت را دارد که پس از 17 سال هنوز هم بیشتر از حداکثر سرعت 330 کیلومتر در ساعت آئودی R8 V10 Plus است.

اما غیر از پیشرانه، کانسپت رُزمایر ادای احترامی بود از سوی آئودی به خودروهای مسابقه‌ای نمادین اتو یونیون «پیکان نقره‌ای» که در دههٔ 30 میلادی با رانندگی رانندهٔ مشهور «برِند رُزمایر» در مسابقات شرکت می‌کردند. وی در آن سال‌ها همچنین برای شکستن رکورد سرعت زمینی هم تلاش می‌کرد به‌گونه‌ای که توانست با خودروی اتو یونیون استریم‌لاینر رکورد جدید 432 کیلومتر در ساعت را ثبت کند؛ اما رُزمایر به این سرعت قانع نبود و قصد داشت رکورد خود را حتی از این هم بالاتر ببرد. بدین منظور در تاریخ 28 ژانویهٔ سال 1938 با وجود گزارش وزش باد، اقدام به رکورد زنی با همان خودروی استریم‌لاینر در اتوبان بین فرانکفورت و درمستادت کرد اما در تلاش سوم و نهایی خود به‌طور ناگهانی خودرو از کنترل خارج و از مسیر بزرگراه منحرف شد. در این سانحه رُزمایر از خودرو به بیرون پرتاب و متأسفانه در سن 28 سالگی کشته شد.

در طراحی کانسپت رُزمایر، الهام از خودروهای مسابقه‌ای پیکان نقره‌ای مشهود است درحالی‌که در آن نشانه‌هایی از طراحی نسل اول آئودی TT هم دیده می‌شود. خودرویی که توسط پیتر شرایرر طراحی شد و هنوز هم جالب‌ترین TT تا به امروز محسوب می‌شود. ازآنجایی‌که آئودی قصد داشت فرم آئرودینامیک رُزمایر را به حداکثر برساند، دوربین‌هایی را جایگزین آینه‌های جانبی معمولی کرده بود. مسئولیت انتقال نیروی عظیم پیشرانه به هر دو محور نیز بر عهدهٔ یک گیربکس شش سرعتهٔ دستی با دسته‌دنده‌ای دوست‌داشتنی بود. فضای داخلی کانسپت رُزمایر نیز به‌صورت ساده با آلومینیوم براق طراحی شده بود که به خودروهای مسابقه‌ای شباهت داشت. این خودرو همچنین به پدال‌های قابل تنظیم و صندلی‌های گود دربرگیرندهٔ بدن مجهز بود که این صندلی‌ها و تودوزی خودرو با روکش نسوز مقاوم در برابر آتش پوشیده شده بودند.

اما آئودی هیچ برنامه‌ای برای تولید کانسپت رُزمایر نداشت و در حقیقت این کانسپت حتی فاقد قابلیت کار کردن بود تا جایی که سازنده در یک کنفرانس مطبوعاتی در سال 2000 گفت که رُزمایر صرفاً یک طرح مطالعاتی است و نه یک پروتوتایپ آماده برای رانندگی. همچنین این برای این خودرو پیش‌بینی تبدیل به نمونه‌ای تولیدی هم نشده بود. بااین‌حال شاید بتوان کانسپت رُزمایر را مقدمه‌ای برای ساخت مدل R8 دانست و در حال حاضر نیز فقط زمان مشخص خواهد کرد که آیا ارباب حلقه‌ها خودرویی بالاتر از R8 خواهد ساخت یا نه. البته این شرکت هم‌اکنون در حال بررسی ایدهٔ ساخت یک هایپرکار تولید محدود است اما هنوز مُهر تأیید را دریافت نکرده است. از سوی دیگر، این روزها کراس‌اوورهای RS بیشتر از هر چیز دیگری برای آئودی اهمیت دارند.

منبع: Motor1

[ad_2]

لینک منبع